In de categorie 'luister eens naar iets nieuws' (een redelijk grote categorie op m'n ipod gezien ik de neiging heb om dezelfde 5 cd's grijs te draaien) zette ik net 'Itaipu' van Philip Glass op. Itaipu is de naam van de grootste hydro-elektrische dam ter wereld (ergens in Zuid-Amerika) en het is ook de naam van een cantate van Philip Glass, geschreven als ode aan die dam. Laten we het er op houden dat dhr. Glass prettig gestoord is.
Het valt precies nogal redelijk mee - sommige dingen van Glass zijn nogal… bevreemdend maar afgezien van het feit dat de teksten allemaal in een of andere Indianentaal zijn, is het wel aangenaam om naar te luisteren.
Het is ook de laatste verjaardagscadeau die ik van onze pa gekregen heb - ergens begin 2009 heeft hij me die cadeau gedaan, samen met nog 2 andere cd's van Glass. Geen idee waarom die juist - misschien omdat ik Koyaanisqatsi goed vond? - maar ik had ze nog nooit opgezet; meestal had ik gewoon geen flauw idee waarom ik daar naar zou luisteren. Nu wou ik dat ik het eerder had gedaan en 'm had kunnen zeggen dat het best wel leuke muziek is.
Bedankt, papa.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten