Toen: indrukwekkend en tragisch. Spectaculair omdat je het live zag gebeuren. Een beetje ongeduldig ('stort dan toch al in begot'). Daarna ben ik eten gaan maken en heb ik waarschijnlijk een of ander computerspelletje gespeeld. 's Avonds hebben we waarschijnlijk een zoveelste poging gedaan om onze dochter te verwekken (2 maanden later was't prijs). Het was met andere woorden geen Berlijnse Muur die viel. Het heeft de wereld ook veranderd maar niet zo duidelijk als toen in '89. En lang niet zo positief.
Nu: serieus geval van je m'en fou. Voor de nabestaanden is het ongetwijfeld elk jaar een tragische dag, maar voor de andere 4,999,997.000 mensen op deze aardkloot een dag zoals zovelen. Dagelijks sterven er meer mensen in veel meer tragische en pijnlijke omstandigheden en voor hen wordt geen monument gebouwd of 'feestdag' ingevoerd.
En de overdosis TV-specials: om van te kotsen. Zeker de specials die de gebeurtenissen naspelen, zoals wat er op die United Airlines vlucht 93 gebeurd moet zijn. Er zijn geen getuigen buiten wat telefoongesprekken. Waarom dat dan dramatiseren? Je weet nog niet eens of het wel allemaal juist is. Voor hetzelfde geld is een van de spilfiguren in het verzet tegen de terroristen aan boord van dat vliegtuig ogenblikkelijk neergeschoten terwijl hij op TV nog geprobeerd heeft het vliegtuig te landen in een patattenveld. Dan liever zoals de specials op National Geographic. Archiefbeelden gemonteerd met getuigenissen van nabestaanden en luchtverkeersleiders. Veel effectiever dan dat melo-drama, veel interessanter dan 1 enkele huilende weduwe (met alle respect voor het geleden verdriet uiteraard).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten