Analoog

Vrijdag ben ik langs de bank gepasseerd om m'n rekeningen eens op orde te brengen. Voor m'n BTW registratie moest ik een (zakelijk) bankrekeningnummer opgeven (enfin je mag daar gelijk wat opgeven, maar best practice dicteert dat je best een aparte rekening gebruikt om je boekhouder z'n leven wat eenvoudig te houden ;-) en ik heb door omstandigheden een klein dozijn rekeningen waar ik medehouder van ben of tenminste een volmacht op heb. Wat online banning niet bepaald vereenvoudigt ...

Resultaat van anderhalf uurtje grote kuis:

• 3 rekeningen geannuleerd
• 1 rekening omgezet naar professionele rekening
• volmachten op 4 rekeningen opgezegd
• privé schiet er nu nog 1 zicht- en 1 spaarrekening over

Enige nadeel: de bankkaart die ik (bijna) dagelijks gebruikt(e), was verbonden aan 1 van die geannuleerde rekeningen. Dus zit ik nu zonder digitaal betaalmiddel. Wreed onhandig.

Nnnnnggg…

Ik moest gisterenavond om half acht bij m'n boekhouder zijn - dacht ik.

Omdat ik 's woensdags al eens thuiswerk - het mag niet systematisch maar het is toch zo handig omdat ik me dan 's avonds niet naar huis moet haasten om Jochen naar de voetbal te brengen - had ik rond 4 uur gedaan.

Nu ga ik normaal gezien tijdens die voetbaltrainingen joggen; dan moet ik 's avonds niet meer gaan en heb ik tenminste iets te doen in plaats van daar een uur te moeten staan babbelen (wat ook leuk is, maar minder productief). Echter omdat ik om half acht al bij de boekhouder moest zijn en de trainingen tot zeven uur duren, zag ik het niet echt zitten om tijdens de training te gaan joggen. Naar huis rijden, douchen en dan door naar Tessenderlo naar de boekhouder op krap dertig minuten? Ik dacht het niet.

Dus was ik om 4 uur direct in m'n loopkledij geschoten, de fiets op en naar de piste (die er nog redelijk bij lag ondanks het weer van de laatste weken) gereden. Daar m'n ding gedaan en tegen vijf uur was ik terug thuis en zat ik proper gewassen aan tafel. Zalig efficiënt m'n tijd besteed. Met z'n allen gegeten, Jochen omgekleed, naar de training en daar een uurtje geleuterd. Dan vlug naar huis, m'n paperassen bij elkaar gegrepen en door naar Tessenderlo.

Ik moest om half acht bij m'n boekhouder zijn, dacht ik. Hij dacht daar anders over. Of ik had het verkeerd genoteerd - in zijn agenda stond onze afspraak pas op deze avond ...

Wat met 2012?

Nieuw jaar, nieuwjaar en goede voornemens - ik heb er ook aan moeten geloven ...

Zo gaan we dit jaar voor de 10km (terug samen met Evy uiteraard). Momenteel zit ik een beetje rond de pot te draaien op 5km, maar het doel is wel degelijk de Nike Classic (of hoe die tegenwoordig ook mag heten) uit te lopen in de loop van juli. Het moet niet tegen een geweldige tijd zijn - zo lang ik maar niet de laatste ben. Enige hindernis om er aan te beginnen momenteel is het weer, en de 10kg extra die ik nog altijd meesleur. Het eerste zal ik maar aan moeten wennen, aan het tweede wordt gewerkt.

Los daarvan hoop ik ook m'n tijd op de 5km verder te verbeteren. Toen ik vorig jaar die eerste start to run deed, was dat op een vlakke Finse piste. Na het aflopen van die start to run, ben ik korter bij ons in de buurt op een andere piste beginnen lopen (binnen fietsbereik) maar daar zit een redelijk lange en bij wijlen steile helling in. Met als gevolg dat m'n rondetijden zonder mezelf te forceren terug rond de 7 minuten liggen, iets lager als ik warmgelopen ben. Maar dat moet dus ook nog verder naar beneden :)

Wat dat tweede betreft: nu ik een 15kg ben vermagerd, wordt het tijd dat ik m'n fysiek wat corrigeer. En daarom ga ik vanaf volgende week (normaal gezien toch) fitnessen samen met de vader van een van onze Duiveltjes. Moet ik niet altijd buiten rondlopen in de kou/regen/wind en kan ik ineens ook dat wat losser zittend vel terug opvullen.

Ik ben eens benieuwd ...

Dit was… 2011

2011 is voorbij en dat staat een mens al eens stil bij wat er allemaal gebeurd is tijdens de afgelopen 12 maanden.

• Werkgewijs werden de tegenstellingen tussen mezelf en m'n collega steeds groter - van tamelijk onbenullige meningsverschillen evolueerden we naar een situatie waar ik me niet langer goed voelde binnen 'de firma' (groot woord voor een bvba van 2 man). Maar goed - ik wil niemand tegenhouden en het was dan ook niet meer dan logisch dat ik begin vorige week eindelijk de knoop doorhakte om alleen verder te gaan. Bevrijd van stress, maar ik verlies er toch ook een collega van 11-12 jaar en waarschijnlijk een vriend mee (uit het oog, uit het hart enzovoort) die nog m'n getuige was op onze bruiloft.
• De kinderen werden groter, sterker, slimmer en nog leuker:
  • Anaïs gaat ondertussen naar het derde en hoewel niet de primus van haar klas, mogen we niet klagen over de resultaten - die zijn meer dan behoorlijk. Ze is nog altijd even vrolijk en uitbundig, maar begint stilaan wel wat koppige trekken te vertonen. Het brave is er af :)
  • Jochen gaat ondertussen naar het eerste, verbaast ons continu met z'n kennis en kunde (onlangs was hij sommen voor het derde aan het oplossen en lezen gaat al even vlot) en blijft van het leven genieten. Z'n voetballen heeft hij ondertussen ingeruild voor een carrière als keeper (wat blijkbaar goed genoeg lukte om de interesse van KV Westerlo aan te wakkeren) en hij gaat sinds september ook naar de Chiro (samen met z'n oudere zus). Wat wil zeggen dat we in juli een dikke week met maar 2 kinderen meer in huis zitten als zij op kamp zijn - zal even wennen worden.
  • Eline heeft een lastiger jaartje achter de rug. De slechte nachten van begin vorig jaar zijn er nog steeds, ondanks dat we midden 2011 haar amandelen hebben laten wegnemen (de arts dacht dat ze het 's nachts misschien benauwd kreeg en daarvan wakker werd - die amandelen waren gigantisch groot). Voordeel is wel dat ze er tegenwoordig een uitleg aan kan/wil geven en we haar kunnen vertellen dat ze nu toch wel echt moet gaan slapen of dat ze anders in het babybedje vliegt (wat afdoende blijkt als dreigement).  Op school amuseert ze zich nog altijd even goed (bij dezelfde juf - die is gewoon mee overgegaan ;-) en ze kijkt reikhalzend uit naar haar verjaardagsfeestje binnen 6 weken.
  • Nathan loopt en frazelt ondertussen honderduit, maar praten is er voorlopig nog niet bij al is hij ondertussen toch 18 maanden gepasseerd. Hij verstaat wel alles wat je zegt, kan zich goed genoeg duidelijk maken en kan zijn plan goed trekken. En sinds kort is hij helemaal wild van Piet Piraat en auto's - een echte jongen dus.
• Persoonlijk gaat het me ook een pak beter af dan begin 2011. Ik ben afgelopen zomer terug beginnen lopen - zoals je in eerdere berichten kon lezen - en ben ondertussen door dat lopen 15kg vermagerd. Ik lees terug veel meer dan vorige jaren - toen had ik er met m'n WoW verslaving (zo mag je het gerust noemen) daar geen tijd voor - en slaap ook terug een pak meer (7-8 uur per nacht ipv 4-5 uur per nacht). Kortom: ik voel me stukken beter.

Verder nog het vermelden waard: m'n schoonbroer is eindelijk van 't straat geraakt (getrouwd met een Koreaanse muzikante die hij in Qatar leerde kennen) en onze Jan heeft ook terug onderdak gevonden bij een oud lief van hem.

Kortom - 2011 was, internationale crisissen ten spijt, een redelijk goed jaar voor ons. Dat er nog vele mogen volgen.