2011 is voorbij en dat staat een mens al eens stil bij wat er allemaal gebeurd is tijdens de afgelopen 12 maanden.
- Werkgewijs werden de tegenstellingen tussen mezelf en m'n collega steeds groter - van tamelijk onbenullige meningsverschillen evolueerden we naar een situatie waar ik me niet langer goed voelde binnen 'de firma' (groot woord voor een bvba van 2 man). Maar goed - ik wil niemand tegenhouden en het was dan ook niet meer dan logisch dat ik begin vorige week eindelijk de knoop doorhakte om alleen verder te gaan. Bevrijd van stress, maar ik verlies er toch ook een collega van 11-12 jaar en waarschijnlijk een vriend mee (uit het oog, uit het hart enzovoort) die nog m'n getuige was op onze bruiloft.
- De kinderen werden groter, sterker, slimmer en nog leuker:
- Anaïs gaat ondertussen naar het derde en hoewel niet de primus van haar klas, mogen we niet klagen over de resultaten - die zijn meer dan behoorlijk. Ze is nog altijd even vrolijk en uitbundig, maar begint stilaan wel wat koppige trekken te vertonen. Het brave is er af :)
- Jochen gaat ondertussen naar het eerste, verbaast ons continu met z'n kennis en kunde (onlangs was hij sommen voor het derde aan het oplossen en lezen gaat al even vlot) en blijft van het leven genieten. Z'n voetballen heeft hij ondertussen ingeruild voor een carrière als keeper (wat blijkbaar goed genoeg lukte om de interesse van KV Westerlo aan te wakkeren) en hij gaat sinds september ook naar de Chiro (samen met z'n oudere zus). Wat wil zeggen dat we in juli een dikke week met maar 2 kinderen meer in huis zitten als zij op kamp zijn - zal even wennen worden.
- Eline heeft een lastiger jaartje achter de rug. De slechte nachten van begin vorig jaar zijn er nog steeds, ondanks dat we midden 2011 haar amandelen hebben laten wegnemen (de arts dacht dat ze het 's nachts misschien benauwd kreeg en daarvan wakker werd - die amandelen waren gigantisch groot). Voordeel is wel dat ze er tegenwoordig een uitleg aan kan/wil geven en we haar kunnen vertellen dat ze nu toch wel echt moet gaan slapen of dat ze anders in het babybedje vliegt (wat afdoende blijkt als dreigement). Op school amuseert ze zich nog altijd even goed (bij dezelfde juf - die is gewoon mee overgegaan ;-) en ze kijkt reikhalzend uit naar haar verjaardagsfeestje binnen 6 weken.
- Nathan loopt en frazelt ondertussen honderduit, maar praten is er voorlopig nog niet bij al is hij ondertussen toch 18 maanden gepasseerd. Hij verstaat wel alles wat je zegt, kan zich goed genoeg duidelijk maken en kan zijn plan goed trekken. En sinds kort is hij helemaal wild van Piet Piraat en auto's - een echte jongen dus.
- Persoonlijk gaat het me ook een pak beter af dan begin 2011. Ik ben afgelopen zomer terug beginnen lopen - zoals je in eerdere berichten kon lezen - en ben ondertussen door dat lopen 15kg vermagerd. Ik lees terug veel meer dan vorige jaren - toen had ik er met m'n WoW verslaving (zo mag je het gerust noemen) daar geen tijd voor - en slaap ook terug een pak meer (7-8 uur per nacht ipv 4-5 uur per nacht). Kortom: ik voel me stukken beter.
Verder nog het vermelden waard: m'n schoonbroer is eindelijk van 't straat geraakt (getrouwd met een Koreaanse muzikante die hij in Qatar leerde kennen) en onze Jan heeft ook terug onderdak gevonden bij een oud lief van hem.
Kortom - 2011 was, internationale crisissen ten spijt, een redelijk goed jaar voor ons. Dat er nog vele mogen volgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten